Een aanzoek in de Zweedse sneeuw, een bruiloft vol Engelsen en een korte zwarte trouwjurk

Remke: “James en ik hebben elkaar op een bootreis naar Antarctica ontmoet, vier jaar geleden. Dan stap je dus in je eentje op een boot ergens in Argentinië… ik had er al een paar dagen reizen erop zitten, dus je bent al gaar en brak en je weet dat je drie weken lang met diezelfde mensen op een boot gaat zitten.
De eerste dag was er een briefing in de kombuis. Ik liep daar binnen, zag James en dacht: hee, dat is een leuke jongen! Maar daarna heb ik James dagenlang niet gezien. Toen we weer aan land kwamen, kwam hij ook boven water. We raakten aan de praat, maar verder was hij gewoon een van de mensen op de boot. Pas tijdens een etentje met het reisgezelschap aan het einde van de reis, toen we weer in Argentinië waren, kwamen we verder in gesprek en spraken we af om de volgende dag naar National Park te gaan. We zijn telefoonnummers uit gaan wisselen om af te kunnen spreken voor de volgende dag. Toen was natuurlijk het hek van de dam want toen werd er over en weer ge-sms’t tot midden in de nacht!”

“We bleken ongeveer hetzelfde reisschema voor de terugweg te hebben. In Buenos Aires hebben we een dag samen doorgebracht. Met z’n tweetjes. We zijn rond gaan lopen, ‘s avonds uit eten gegaan en uiteindelijk in zijn hotelkamer beland. Vanaf toen hebben we heel veel contact gehouden per mail en sms. James is een Engelsman en woonde in Engeland, ik zat natuurlijk in Nederland. Na een paar weken is hij een keertje naar Nederland gekomen om te kijken of het nog steeds leuk was zeg maar. Toen bleek dat het eigenlijk nog leuker was dan we dachten.”

“James is reisgids voor vogelreizen en reist daarvoor de hele wereld over. Toen ik voor een maand naar Thailand moest, is hij in Nederland gebleven en bleek hij het hier leuk te vinden. Hij vindt de mensen en de cultuur hier veel fijner dan in Engeland. Omdat hij Engeland ook niet per se als thuisbasis hoeft te hebben voor zijn werk, konden we de beslissing nemen om samen te gaan wonen in Nederland. Het is dus nooit een onderwerp van discussie geweest bij ons, vanaf het begin was eigenlijk wel duidelijk dat we samen in Nederland terecht zouden komen.”

Aanzoek in de Zweedse sneeuw

“Het aanzoek van James was voor mij eigenlijk donderslag bij heldere hemel en voor James een half jaar plannen, haha! Met kerst kreeg ik heel dikke wintersokken, een muts en mijn eigen bikini ingepakt onder de kerstboom en een Lonely Planet-gids van Zweden. Hij bleek twee nachten in het IJs hotel voor ons te hebben geregeld en daarna nog een paar dagen in een skiresort, dat we samen in een huisje zaten met een privé-sauna. Heerlijk!
Nu was natuurlijk het idee dat je lekker warm zou worden in die sauna en dan naar buiten zou rennen om in de sneeuw te rollebollen, maar dat was wat lastig op zo’n openbare plek. In de sauna werd daarom een emmer met sneeuw gebracht, voor hetzelfde idee. Dus we gingen sneeuw over elkaars lichaam heen wrijven zeg maar. Ik had een sneeuwbal, die ging smelten en daar zat iets van plastic in. Dat bleek een heel groot plastic ringetje te zijn. Ik zei: “Joh, er zit een ring in!” Waarop James zei: “Wil je met me trouwen?” Ik dacht dat hij een grapje maakte. We hebben nog even gewelles-nietest, en toen was mijn antwoord: “Nou ja, ik denk het wel dan.” Haha!”

“De verwarring ontstond omdat ik bij de receptie van die automaten had zien staan met speelgoed erin. En onze buren hadden kinderen rondlopen. Dus ik dacht dat die dat hadden laten slingeren ofzo, ik had helemaal niet door dat het een serieus aanzoek was.
Ik had er ook geen moment over nagedacht dat dat zou kunnen gebeuren.”

In English, please!

“Na het aanzoek hebben we afgesproken dat we nog even zouden wachten met trouwen, we wilden namelijk niet alles tegelijk doen. Bovendien wilden we nog eerst een reis naar Afrika maken. De locatie en de datum hebben we wel anderhalf jaar geleden vastgelegd. We moesten genoeg tijd hebben om tussen Afrika en de bruiloft genoeg geld te sparen.”

“We verwachten veel internationale gasten; al is het nog even afwachten wie er wel en niet kunnen komen. Sowieso komen er veel vrienden en familie uit Engeland natuurlijk. De ceremonie kan helaas niet in het Engels gehouden worden; voor de Nederlandse wet moet dat ook in het Nederlands gebeuren. Maar we hebben bij de gemeente Rheden aangegeven dat we wel willen dat de belangrijkste dingen ook in het Engels gezegd worden. Dat kan wel. We hebben daar geen tolk voor in hoeven huren, dat kan in principe gewoon door iemand van de burgerlijke stand worden gedaan.”

De trouwlocatie: lekker buiten trouwen op Landgoed Rhederoord

“We wilden een leuke locatie die ons aan zou spreken en waar we veel buiten zouden kunnen zijn, maar ook één locatie waar mensen de hele dag zouden kunnen blijven. Het is zo’n gedoe als je van a naar b en naar c moet; dan zit je met vervoer en je spullen die je moet verslepen. Ik wilde gewoon één locatie: iedereen komt daarheen en gaat ’s avonds weer weg, einde oefening, probleem opgelost volgens mij. Dus we zijn gaan zoeken naar iets in de buurt en op een gegeven moment dacht ik: o wacht even , Landgoed Rhederoord, is dat niet wat? Voor mijn werk als vrijwilliger bij Stichting Natuurmonumenten heb ik een paar keer in de tuin van Landgoed Rhederoord gewerkt.”

“Op een mooie dag zijn we een stuk gaan fietsen en zijn we er gaan kijken. Ik vond het een heel mooie locatie en James werd er ook gelijk verliefd op. Toen zijn we afspraken gaan maken om dingen door te spreken en het bleek allemaal prima haalbaar te zijn. Twee jaar voor de bruiloft hebben we ‘m vastgelegd. Veel dingen die we graag willen, kunnen daar. Bijvoorbeeld buiten eten. Ze maken ook nog gebruik van biologische producten.”

Het draaiboek: trouwen vanaf 14:00

“‘s Ochtends gaan we eerst trouwfoto’s maken, dat wordt gedaan door een vriend van ons, die vogelfotograaf is.
Rond een uur of twee arriveren de daggasten bij Landgoed Rhederoord. Om 14:30 begint de ceremonie. Dat duurt dan iets van drie kwartier, aansluitend hebben we een borrel en bruidstaart.
Nou ja, we willen appeltaart, want daar is James helemaal verslaafd aan. En ik hou ook absoluut niet van marsepein enzo. We hebben vrienden die een zorgboerderij runnen in Rhenen. Zij gaan daar appeltaarten voor ons bakken. Verschillende soorten: appelkruimeltaart, appelvlaai, een traditionele appeltaart. We willen gewoon lekker homemade appeltaart, niet iets met zo’n vies glazuurlaagje erbovenop. Niet iets uit de winkel ofzo, dat wil ik niet. Lekker een beetje bubbels, borrelen en taart eten.”

“Na de borrel is er een barbecue. Mocht het noodweer zijn, dan is er een plan B. Dan is er een zaaltje voor ons gereserveerd. Ze hebben op Landgoed Rhederoord ook twee balkons waar op gebarbecued kan worden en dan zouden we binnen kunnen eten. Dat is het slecht-weer-alternatief. Maar daar wil ik liever niet al te veel over nadenken, haha!”

“Het aanvankelijke plan was eigenlijk om te gaan picknicken, maar dat is lastig. Het idee was: je laat iedereen wat meenemen en dan leg je gewoon kleedjes neer en nou ja, veel plezier! Maar dat is bijna onmogelijk. Want je moet dan een locatie hebben in een park waar je partytenten opzet voor als het slecht weer is. Want er is bijna geen locatie waar ze je zelf eten mee laten nemen En je gaat ook niet tegen al die Engelsen zeggen: neem iets mee wat je kunt eten. Want dat is lastig. En de barbecue is gewoon verzorgd vanuit Rhederoord. Er worden tafels neergezet en iedereen gaat maar gewoon kijken waar ‘ie gaat zitten. Niet verplicht de hele avond naast Tante Rietje zitten, want daar hebben we helemáál geen zin in. Gewoon low-key en lekker casual zeg maar.”

“Er komt natuurlijk een feest na; geen barbecue zonder feest! Als afsluiter serveren we lekker friet. Maar omdat het voor Engelsen en mensen uit het buitenland niet bekend is om friet in een puntzak te krijgen, wil ik ook wel echt een puntzak! Zodat iedereen lekker vieze vingers krijgt. Rhederoord heeft contact met een frietkraam en die serveert friet normaalgesproken in bakjes, maar ze gaan voor ons puntzakken regelen. Gewoon een zak friet als iedereen een beetje aan het brak worden is. Lekker een vette hap.”

Gewoon zelf kunnen plassen

“Mijn trouwjurk? Ik was daar een beetje bang voor. Want ik wil geen 2000, 3000 euro aan een jurk uitgeven die ik daarna nooit meer draag. Ik wil geen Sissi-dingen, geen pofmouwtjes, geen hoepelrokken, geen achttien lagen dingen die je allemaal moet gladstrijken voordat de volgende laag eroverheen komt. En ik wil gewoon zelf naar de wc kunnen! Ik wil geen hulp van drie vriendinnen hebben voordat ik kan plassen. Ik heb dat op verschillende bruiloften meegemaakt en ik dacht: daar gaan we niet aan beginnen. Een vriendin die ceremoniemeester is, zei: “joh je moet gewoon een keer binnenlopen bij Assepoester, gewoon rondkijken.” Ik heb het van meerdere mensen gehoord hoor, een vriendin van mij heeft haar jurk ook bij Assepoester vandaan gehaald. Dus ik kende het wel al.
Ik heb met een vriendin afgesproken in de stad en toen we elkaar troffen zei ik: “Ik heb eigenlijk nog wel een trouwjurk nodig en ik dacht dat we dat dan nu maar misschien konden doen.” Zij was natuurlijk helemaal vereerd, vond het hartstikke leuk.
Drie uur later stonden we weer buiten, ik met een trouwjurk onder m’n arm. Dat is heel snel gegaan eigenlijk.”

“Ik had in gedachten ergens tot op de knie en zwart. En het zwart had ik ook afgesproken met James; ik in het zwart, hij in het wit. En het mocht geen strapless jurk zijn. Ik hou niet van al die frivooltjes, al die pailletjes en dingetjes erop genaaid. Het moet simpel, leuk, elegant zijn maar ook iets waarmee ik rond kan springen. Gewoon vrolijk. Waarom zwart? Omdat ik mezelf in gedachten nooit in het wit heb zien trouwen. Ik ben best een beetje tegendraads. Misschien is het toch een beetje rebellen tegen andere mensen. En ja, wit is toch maar sinds kort de traditionele trouwkleur. Pas sinds Koningin Victoria in het wit trouwde, wil iedereen per se in het wit trouwen. Dat hoeft voor mij gewoon niet zo. Plus dat ik op zich best een lichte huid heb, dus wit maakt me nog witter.
We zijn gewoon door de rekken gaan struinen. Toen we er een stuk of vijf hadden, ben ik gaan passen. Het was het derde jurkje dat ik aan had.”

Bijzonder: zelfgemaakte trouwringen

“Ik hou helemaal niet van geelgoud. Ik ben gaan kijken en Googlen op afbeeldingen van trouwringen. Ik kwam een ring tegen waarvan ik dacht: hee, dat is een leuke. Het bleek dat die door het bruidspaar zelf gemaakt was. Ik wist niet dat dat kon, heel leuk. In de buurt van Vaassen is er een edelsmid en die organiseert workshops waarbij je zelf relatie- of trouwringen kunt maken. Je betaalt een leuk bedrag voor een workshop en dan ben je dus van tien uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags bezig. Je gaat zelf ontwerpen, zagen, polijsten en alles erop en eraan. En dan loop je aan het eind van de dag met zelfgemaakte trouwringen de deur uit. Superleuk en daarnaast ook twee keer zo goedkoop als de gemiddelde trouwringen. Het is echt ons, het is uniek, je maakt het zelf, voor de ander in principe. James maakt zich heel erg zorgen, want hij denkt dat hij straks een hele mooie ring heeft en dat ik een flutding heb, maar dat komt wel goed. Je bent gewoon de hele dag onder begeleiding van de edelsmit, die helpt je daarbij.”

Iedereen blij

“Ik denk dat ik toch wel het meest uitkijk naar de reacties van andere mensen. Op de jurk, op de kleding gewoon… En nou ja, de ceremonie, het feest, dat het gewoon een relaxte dag wordt. Dat wij blij zijn, dat andere mensen blij zijn, dat wij blij zijn voor hun en dat zij blij zijn voor ons… leuk, gezellig, vrienden bij elkaar. En natuurlijk gewoon op de dag zelf, de reactie van James op mijn jurk en dat ik dan zijn kleren zie en kijken hoe andere mensen daarop reageren. Dat het mooi weer is, dat is de grootste zorg!”

“We zorgen er wel voor dat iemand anders de huissleutel heeft, want daar denk je zelf natuurlijk niet aan op zo’n dag. Onze ceremoniemeesters zijn op hun trouwdag ’s avonds in een hotel beland omdat de huissleutel was afgebroken in de voordeur. Toen zijn ze in een hotel beland, gewoon zo’n Golden Tulip ergens, geeneens een mooi hotel, haha! Dat gaat ons niet gebeuren!”

De adresjes van Remke:
Fotograaf: René Pop
Trouwringen: Arto Edelsmeden
Trouwlocatie: Landgoed Rhederoord
Taart: Zorgboerderij De Munnikenhof
Trouwjurk: Assepoester Trouwjurken
Kapster en visagiste: Vera Papenburg

Yes! De nieuwe collectie is binnen!

Kom langs zonder afspraak

Wil jij ook relaxed je jurk scoren?

In je gratis lookbook lees je alles over onze no-nonsense aanpak (en vind je nog veel meer jurken ter inspiratie)

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

We mailen je alleen over onze collectie.
Lees gerust na hoe we je gegevens beschermen

Ben jij ook allergisch voor die stijve bedoening bij traditionele bruidswinkels?

Deze bruiden ook, lees in het lookbook waarom onze no-nonsense aanpak wel werkte voor hen.

En blader ondertussen door onze bruidscollectie voor 2021

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

We mailen je alleen over onze collectie.
Lees gerust na hoe we je gegevens beschermen

Krijg nu je lookbook met de volledige bruidscollectie

190 pagina’s vol toptrouwjurken van 499 tot 1299

Opgelet: niet voor bridezilla’s of bruiden die eruit willen zien als een opgespoten slagroomtaart

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

We mailen je alleen over onze collectie.
Lees gerust na hoe we je gegevens beschermen

Krijg nu je lookbook met de outletcollectie voor 2021

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

We mailen je alleen over onze collectie.
Lees gerust na hoe we je gegevens beschermen