“Assepoester heeft het soort trouwjurk dat mij aanspreekt. En ook nog eens binnen de prijscategorie die ik voor ogen had!”

Otto: We komen uit een artistieke vriendengroep, met veel mensen die in de kunst en muziek werken. Voor ons was het belangrijk om met mensen te werken die we kennen, die snappen wat we bedoelen en onze ideeën aanvullen. Ze snapten meteen wat we voor ogen hadden. Dat was deels ingegeven door de financiën, maar het paste ook precies bij wat we wilden. Het is zo leuk dat je elkaar helpt.

Els: Ik vond het ook heel belangrijk dat het een relaxte, ontspannen dag zou zijn. Niet teveel heen-en-weer racen, het liefst alles op één plek, zodat er in ieder geval veel tijd zou zijn om te ontspannen.

Haar trouwkleding: een simpele stralepless trouwjurk

Els: Een vriendin tipte Assepoester; ze zei dat ik echt op de website moest gaan kijken. Het was vooral de omschrijving van de winkel, zoiets als: ‘heb je geen zin in een truttige trouwjurk?’, die me aansprak. Ik wilde namelijk iets simpels en geen tierelantijnen. Assepoester heeft het soort trouwjurk dat mij aanspreekt. En ook nog eens binnen de prijscategorie die ik voor ogen had… ik heb trouwjurken nergens zo goedkoop gezien als bij jullie!

Ik wilde graag een strapless trouwjurk. Mijn idee was een simpele strapless trouwjurk; strak aan de bovenkant, lang en recht naar beneden lopend. Eén van de Meiden van Assepoester hoorde mijn wensen aan en ging voor me kijken. Ik mocht ook zelf in de rekken kijken. Toevallig hadden we allebei dezelfde trouwjurk in onze handen! Dat gaf wel aan dat ze snapte wat ik bedoelde. Het werd dan ook al de eerste jurk die ik aanpaste.

Waarom het een Els-jurk was? Hij paste heel goed bij mijn wensen: het was een simpele strapless trouwjurk. Hij stond ook mooi bij mijn figuur. Daarbij vond ik dat ik op een prettige manier geholpen werd: de verkoopster zei het gewoon ook eerlijk als iets minder mooi stond. Ik voelde me goed in deze jurk en zag dat hij mooi stond. Het paste bij het idee dat ik in mijn hoofd had.

Otto: Ja en hij past ook perfect bij hoe je eruit ziet. Ik vind dat hij de mooie kanten van jou accentueert. Het is een hele rustige mooie jurk, dat past volgens mij bij wie je bent.

Els had de jurk voor mij verborgen gehouden. Die hing gewoon in de stofhoes bij ons in de kast, maar ik heb me goed in kunnen houden. Op de ochtend van de bruiloft hing hij al klaar úit de hoes en daar had ik geen rekening mee gehouden. Dus ik kwam boven op het kamertje en dacht: hee, wat hangt dat gordijn gek? Ik zag natuurlijk alleen maar een stuk witte stof!

Els: En er hing nog wel een briefje op de deur met ‘verboden voor Otto’!

Zijn trouwkleding: iets uit de jaren ‘20

Otto: ik had een heel helder idee over de trouwkleding die ik zocht. Dat maakte het tegelijkertijd best lastig. Ik wilde iets uit de jaren ’20, ’30, het sfeertje van de arbeidersklasse. Een hoge pantalon met een giletje en daaronder een overhemd met opgestroopte mouwen, zoiets. Nou, ga dat maar eens vinden. Ik ben samen met mijn moeder gaan winkelen en we hebben de hele dag door Utrecht gelopen, maar ik kon niks vinden.

Toen bedachten we dat we misschien maar moesten beginnen bij het vinden van een giletje. Mijn moeder wilde toch even naar Suitsupply – of all places. Het is een mooie zaak, maar ik had toch meer de associatie met strakke pakken. De verkoopster zei tot mijn verrassing dat ze boven nog wel giletjes had. Er waren er precies twee uit een overjarige collectie, haha! Één in mijn maat. Het was precies wat ik in mijn hoofd had, precies de look die ik zocht.

Het draaiboek: vroeg op voor de photoshoot

Otto: We sliepen de avond voor onze bruiloft gewoon thuis, we vonden het juist zo lekker om de dag samen te beginnen. We dachten: we beginnen superrelaxed, staan om 08:00 op om te ontbijten… maar omdat we de photoshoot nog gingen doen, moesten we al hartstikke vroeg weg. De ceremoniemeester was er al om 07:30. Otto is toen naar een vriend gegaan die op de hoek woont om te ontbijten en zich om te kleden.

Otto: Om 10:00 heb ik aangebeld bij Els. Dat was wel een beetje spannend ja. Els zag er supermooi uit. Daar werd ik wel even emotioneel van.

Els: Voor mij was het juist heel fijn dat ik thuis was met een vriendin – tevens onze ceremoniemeester. Een kennis heeft mijn make-up en haar gedaan. Toen ik wist dat Otto kwam, vond ik het wel even spannend, maar ja, ik had toch al twee nachten niet geslapen. Supermooi vond ik het moment waarop ik de deur opendeed en de tranen in Otto’s ogen zag. Hij huilt namelijk bijna nóóit! Het raakte me. En ik vond ook dat Otto er supergoed uitzag.

We zijn naar de locatie gegaan voor de photoshoot en daarna terug naar huis waar de familie zich al had verzameld. We hadden twee vrienden gevraagd om een lunch voor te bereiden met lekkere salades en broodjes. Dat stond allemaal al klaar op een picknicktafel in de tuin. We zijn klein begonnen; met 20 man in totaal, dus het was een intiem moment.

Onze feestlocatie was De Metaalkathedraal. Dat was vroeger een katholieke kerk en daarna een metaalfabriek. Nu is het een werkplek voor kunstenaars. Het is een soort loods met een oude kraan en boven heb je een oude zaal.

Otto: Echt een superinteressante locatie. We raakten aan de praat met een van de mensen van de productie. Zij zei: ‘Hebben jullie al een trouwauto?’ en bood spontaan haar blauwe jeep aan. Het was precies wat we in gedachten hadden, echt te gek.

Zenuwen voor de ceremonie

Els: Om 13:00 werden we met die auto opgehaald en reden we naar het stadhuis in Utrecht. De ceremonie begon om 13:30.

Otto: Ik vond dat echt verschrikkelijk spannend. Ik weet niet wat er met me gebeurde. Els was in de aanloop naar de bruiloft soms stresserig, maar ik ben vanaf het stadhuis tot 20:30 ’s avonds enorm zenuwachtig geweest. Geen idee waarom! Misschien omdat je zo in de aandacht staat… dat is heel overweldigend. Op het moment dat de trouwambtenaar zei: ‘ga staan en kijk elkaar aan’, keek ik naar Els, de heel mooi naar me stond te lachen en ik kon alleen boos kijken van de spanning, haha!.

Els: Maar het was uiteindelijk een prachtig moment. Ik heb op de dag zelf zó genoten, ik was volledig ontspannen. Ik kon toen echt alles loslaten.

Toen we naar buiten liepen, gooide iedereen vogelzaadjes. De ceremoniemeester had gehoord dat de duiven vaak de rijst oppikken van trouwerijen, maar dat dat giftig is. Ze had hele leuke zakjes gemaakt en vogeltjes gevouwen van pagina’s die ze uit een boek had gescheurd. Het was een heel creatief soort erehaag.

Gewoon neerploffen op een terrasje

Otto: Rond 14:15 gingen de gasten naar de feestlocatie aan de rand van Utrecht. De meesten gingen gewoon op de fiets. Wij zouden als laatste aankomen en moesten nog wat tijd overbruggen. Tegenover het stadhuis heb je een klein cafeetje zitten, dat heet ‘De Zaak’. Daar zijn we gewoon een kopje thee gaan drinken! Het terras zat hartstikke vol en toen stonden we daar in onze mooie kleding… er was geen tafeltje vrij.

Els: Uiteindelijk zijn we bij een meisje aan tafel gaan zitten die zat te lezen, zij zei: ‘Kom maar bij mij zitten hoor, hier is plek’. ‘Gefeliciteerd’ zei ze, en toen ging ze weer verder met lezen.

Otto: Het was een heel ontspannen moment; even spontaan met z’n tweeën in het zonnetje. We konden even bijkomen van de spanning en het was fijn om midden op de dag even met z’n tweeën te zijn. Dat kan ik iedereen aanraden.

We zijn in de trouwauto gestapt en naar de Metaalkathedraal gereden. Alle gasten stonden ons al op te wachten met champagne.

Els: Ik wilde niet zo’n typische trouwtaart met verdiepingen, maar huisgemaakte appeltaart. Otto’s moeder en zusje hebben wekenlang gebakken en serveerden verschillende appeltaarten. Ze hadden er zelfs een mini-bruidspaartje op gezet!

Na de photoshoot met de familie presenteerden onze ouders als verrassing een Powerpoint met foto’s van vroeger. Dat was een leuk moment. Daarna zijn we gaan eten. De man met de baard en de koksmuts op de foto is een oud-buurman van mij. Hij heeft een eigen cateringbedrijf: De Wereldvercateraars.

Otto: We houden van gezond en biologisch; dat het eten bereid wordt waar je bij staat, dat leek ons leuk. We konden lekker buiten eten.

Els: We hebben de hele bruiloft georganiseerd met mensen die we kennen, dat was zó leuk. Toen we terug kwamen lopen van de photoshoot, zagen we de familie bezig om gepofte aardappels klaar te maken.

Going to the chapel

Daarna was het tijd voor onze ceremonie op locatie. In het gemeentehuis hadden we al ons burgerlijk huwelijk gesloten, maar omdat we gelovig zijn, wilden we ook een trouwdienst vieren met onze avondgasten erbij. Otto en ik waren naar boven gegaan om ons even op te frissen en toen de ceremonie begon, kwamen wij van een hele hoge trap naar beneden. We hadden daar een gaaf nummer voor uitgekozen: ‘Going to the chapel’ van The Dixie Cups. Vaak als het bruidspaar binnenkomt bij een dienst is het stil, maar bij ons stond iedereen te joelen en te klappen. Dit was voor mij het mooiste moment van de dag.

Otto: Dat was echt positief overweldigend. Als je alle mensen die je kent daar zo ziet, komt het allemaal samen.

Els: En ze juichen je toe omdat ze zo blij voor je zijn… zo gaaf! De locatie zag er ook supermooi uit: helemaal versierd met kaarsjes en lampjes. Het zag eruit zoals we wilden: gewoon gezellig, als een huiskamer eigenlijk.

Els: We hadden een vriend gevraagd om de dienst in te leiden. Otto is tourmanager voor een band en twee bandleden hebben gespeeld tijdens de dienst. We hebben de avond van tevoren zélf onze trouwgeloften geschreven.

Otto: Els op roze papier en ik op blauw papier met een blauwe pen. Alleen was ik zó zenuwachtig, dat mijn papiertje helemaal vlekkerig werd en ik de tekst al bij regel één niet meer kon lezen. Ik moest het uit mijn hoofd doen en daardoor werd mijn tekst korter dan ik eigenlijk wilde.

Els: Maar het was goed zo, het was heel mooi wat ‘ie zei. We hebben afgesproken dat we de geloften elk jaar op onze trouwdag weer aan elkaar zullen voorlezen.

Bon Jovi en Tony Chocolonely

Otto: De ceremonie was om 20:30 afgelopen, daarna begon het feest. We hadden afgesproken dat iedereen ons gedurende de avond kon komen feliciteren, we wilden niet in een rij staan om handjes te schudden. Met de dj hadden we de openingsdans besproken: we begonnen te schuifelen op ‘At Last’ van Etta James, waarbij iedereen in een kring om ons heen kwam staan. Halverwege het nummer scratchte de dj de plaat en kwam Van Halen erin met ‘Jump’! Iedereen begon lekker te dansen, het was te gek.

Els: En buiten was het ook heel gezellig met lichtjes en een vuurkorf… een heel leuk sfeertje.

De band waar Otto tourmanager voor is had nog iets leuks voor ons bedacht. In de tourbus wordt altijd luidkeels meegezongen met Iron Maiden, Bon Jovi…

Otto: Echt van die jaren ’80 klassiekers.

Els: Ze speelden daar een medley van, op twee akoestische gitaartjes. Ondertussen lieten ze foto’s zien van hun tournees samen. Dat was zó gaaf, ook met iedereen erbij.” Otto: “Zit je daar in een supermooi pand, met iedereen in een halve cirkel om je heen en een groen van je beste vrienden die iets zingen. Je ziet dan echt al die momenten samen voor je, dat was echt te gek.

Els: Omdat we erg houden van Tony Chocolonely-chocolade, had onze ceremoniemeester in het geheim alle gasten gevraagd om zo’n reep chocolade mee te nemen met een boodschap aan ons erop. We hadden thuis een hele berg chocoladerepen. Die zijn inmiddels wel op trouwens…

Otto: Mensen hadden er geld in gestopt, dus we vinden af en toe nog een briefje of geld.

Els: Ons gastenboek was een tuinbankje waar iedereen iets op mocht schrijven. We hebben het daarna gelakt en het staat nu bij ons in de tuin.

Otto: Rond 24:00 zijn we door een haag van mensen naar buiten gelopen. We waren helemaal kapot. En toch waren we de volgende ochtend om 8:00 al wakker om cadeaus uit te pakken!

Hippies met gekke baarden

Otto: Mijn favoriete moment? Dat de jongens dat stukje gingen doen op hun gitaren. Alles zat er voor mij in, ik ben er echt door geraakt. Maar ook dat zo veel verschillende mensen bij elkaar zijn op zo’n dag. Ons gezelschap bestond uit van alles: van opa’s tot aan stijve ooms & tantes tot aan rare hippies met gekke baarden… en iedereen had het naar z’n zin!

Els: Mijn tip voor Lucky Girls: wij hebben echt de tijd genomen om onze bruiloft te plannen, dik een jaar. Ik vond het zó fijn dat we er de hele tijd ontspannen naartoe konden werken en door de maanden heen dingen konden verzinnen. Zo wordt het ook nooit vervelend als je een keer geen zin hebt. We hebben er uitgebreid de tijd voor genomen en dat heeft goed uitgepakt.

Wil je ook zo’n gave trouwjurk die bij je past? Gaan we regelen! Hier vind je ons.

Trouwfoto’s: Laura Maria Hamstra, lauramariahamstra@gmail.com

Een jurk voor elke trouwerij

Lees meer Lucky Girls verhalen