Trouwen in Londen, receptie in een bioscoop en een rock ‘n roll trouwjurk

Zarina: Hoe ik terecht ben gekomen in Londen? Robin is Engelsman. We hebben elkaar leren kennen op een filmfestival in Breda. Hij is muzikant en was daar aanwezig voor zijn werk; ik werkte daar als vrijwilliger. Eerst raakten we bevriend; later ontwikkelde dat zich tot een relatie.

We hebben twee jaar lang een latrelatie gehad, klinkt lekker ouderwets, haha! Eén keer in de twee weken ging ik op donderdag naar Londen en op zondag weer terug naar Nederland. Hoewel dat prima ging, is je verblijf dan eigenlijk net te kort om een goede basis te leggen, om samen iets op te bouwen. Daarom ben ik vorig jaar april naar Londen verhuisd.

Heel spannend natuurlijk, want ik had in Nederland een leuke baan en een druk sociaal leven. Maar Londen is hartstikke dichtbij en vrienden spreek ik veel via Facebook en Whatsapp. Ja, ik heb het hier enorm naar mijn zin!

We wonen eigenlijk nét buiten het centrum, in een hele leuke buurt: Brick Lane. Het is hier een beetje alternatief, dat vind ik stiekem nog veel leuker dan het centrum. Er is zó veel te doen hier! En om de hoek kan ik de metro pakken en ben ik binnen een kwartier in hartje Londen.
Voor mij stond dan ook vrij snel vast dat ik de bruiloft in Londen wilde vieren. Het voelt hier als thuis aan, dat wilde ik graag delen met onze Nederlandse gasten.

Nét niet zoals in de film…

Zarina: Robin maakte al langer duidelijk dat hij me ten huwelijk wilde vragen. Ik hield dat een beetje af, omdat ik nog druk bezig was om mijn huis in Nederland te verkopen. Ik wilde dat eerst afgehandeld hebben.

Op Valentijnsdag gingen we uit eten bij een Italiaans restaurantje in de buurt en ik dacht bij mezelf: mmh, dit is wel typisch zo’n moment waarop hij me zou kunnen vragen. Maar hij gedroeg zich wel heel cool en ik zag verder geen tekenen. Pas ná het eten vroeg hij het! Ondanks mijn vermoedens, was ik toch echt in shock toen hij me echt vroeg.

Na tien minuten moest hij vragen: ‘en, wil je?’. ‘Natuurlijk!’, riep ik. Het ging toch allemaal net niet zoals in de film, haha! De mensen in het restaurant zaten in het complot en de kok had speciaal voor ons een toetje gemaakt om het te vieren. Dat was wel heel romantisch.

We hebben onze beste vrienden en familieleden meteen ingelicht. Want we wisten dat we het liefst in augustus wilden trouwen. We hebben hen gevraagd er rekening mee te houden dat we het dan wilden vieren, zodat ze direct konden boeken als we eenmaal een definitieve datum hadden.

De bioscoop als tweede huis

Zarina: Als thema voor de bruiloft hebben we voor film gekozen. We zijn gek op films en gaan bijna elke dag naar de bioscoop. Ja, echt! Nou ja, om de dag denk ik. We hebben een abonnement en we noemen de bioscoop ons tweede huis.

Een kennis van ons is ontwerpster en zij heeft onze uitnodiging gemaakt die daar helemaal bij paste. Gaaf, maar vooral ook grappig – dat wilden we ook om de toon mee te zetten.

Via www.rocknrollbride.com vond ik een ontwerpster die een papieren boeket met een muziekthema had gemaakt. Ik heb contact met haar gezocht en gevraagd of ze voor mij een boeket met als thema film kon maken.

Ze heeft in het boeket filmelementen verwerkt zoals popcornbakjes en een klapper, maar ook specifieke verwijzingen naar onze favoriete films. Zo is de grote gele strik met zwarte streep een verwijzing naar Kill Bill, de eieren een verwijzing naar Alien en op het papier waarvan de bloemen zijn gemaakt is de bladmuziek geprint van het liedje ‘Girl, You’ll Be a Woman Soon’ van Urge Overkill. Dit nummer komt voor in de film Pulp Fiction.

Een normaal boeket is niks voor mij; het is duur en wat doe je ermee? Je kunt het niet bewaren. Mijn bruidsboeket staat nu gewoon in de woonkamer, dat blijft gewoon goed.

Ook hebben we in het water op onze trouwlocatie waterlelies van papier met filmstrips gelegd, ter versiering. Samen met wat badeendjes. De ceremonie was in Devonshire Terrace; een locatie tussen twee oude graanpakhuizen, met een glazen dak, heel gaaf. Het stadhuis hier vond ik te deprimerend; daar wil ik niet het belangrijkste moment van mijn leven hebben!

In Oost-Londen, waar wij wonen, zijn de officiële trouwlocaties heel trendy en daarmee gelijk ook duur. Wij zochten daarom naar een industriële ruimte. Via een trouwwebsite vonden we Devonshire Terrace. Het was in het echt net zo gaaf als op de foto’s; heel indrukwekkend. En ook niet zo prijzig als andere locaties.

Om 13:00 liep ik over de witte loper. Mijn vader en mijn broer, met wie ik een hechte band heb, liepen samen met mij naar het altaar. De muziek die we hadden uitgekozen was best heftig: van de Franse electroband Justice.

Van tevoren hadden Robin en ik allebei een verhaaltje geschreven over hoe we elkaar hebben leren kennen enzo en dat werd voorgelezen door twee goede vrienden. Het was een hilarisch stukje; we lagen dubbel van het lachen!

De contactpersoon van de locatie kwam met het idee om aan de gasten popcorndoosjes uit te delen met confetti erin, die ze na de ceremonie over ons uit konden strooien.
In de ruimte waar we na de ceremonie champagne dronken, had ik zilveren sterren van karton neergelegd zoals in een Walk of Fame, met daarop de namen van onze gasten. Ik heb wel even druk zitten knutselen ja, haha, maar ik kon er meteen een trouwbedankje van maken door er een persoonlijke boodschap op te schrijven. Een kleine moeite en het kost bijna niks!

Receptie in de bioscoop

Zarina: De meeste mensen zijn daarna met de metro naar de bioscoop vertrokken. Ik had iedereen een checklist en een informatiepakket gestuurd met reisinstructies. Dat ging allemaal prima.

De receptie was in de bioscoop waar we altijd naartoe gaan: Genesis Cinema. Dat paste eigenlijk niet in het drukke schema, maar het was voor ons zó persoonlijk, dat we het er gewoon tussen hebben gepropt.

We kwamen daar om 14:00 en er was een filmfestival gaande, waardoor het heel druk was. Alle filmbezoekers natuurlijk kijken en foto’s maken! Op de aankondiging buiten stonden onze namen in grote letters, heel gaaf.

We hebben daar de receptie gehouden en ook een lunchmoment ingelast. In een mooie ruimte waren hapjes klaargezet zoals sandwiches, quiches en salades. Dat was echt even een rustmoment in de dag.

Op het scherm hebben we een slideshow laten zien met foto’s van alle gasten. Daar werd ontzettend leuk op gereageerd; iedereen werd er blij van. We hadden nooit verwacht dat het zo’n effect zou hebben!

Dineren in de bieb van een universiteit

Zarina: Vanaf de bios was het zes minuten lopen naar de locatie voor het diner en feest. Dat vierden we in het gebouw van een universiteit: de Queen Mary University. Wij hadden de bibliotheekzaal met een héél hoog dak.

Er stonden grote tafels die we hadden versierd met props uit de film, zoals filmblikken, popcornbakjes en van die klassieke Coca Cola-flesjes. Ze stonden op ronde spiegels. De filmblikken kwamen van een vriend die bij het filminstituut werkt; de rest vonden we op eBay. Zo vonden we ook een Oscarbeeldje, dat je kon laten customizen. Wij hebben er ‘Husband & Wife of the Year’ op laten zetten. Dat zijn allemaal leuke details die niet veel geld kosten.

In plaats van bruidstaart serveerden we cupcakes in twee smaken: chocolate orange en raspberry ripple (vanille cupcakes gevuld met frambozenjam); van die laatste hadden we ook een vega-variant, voor veganistische gasten. De cupcakes zaten in gouden en zilveren bakjes met bijpassende sterretjes erbovenop.

Op een website zag ik het idee om van oude vinylplaten een etagère te maken. Dat is heel makkelijk, want die passen precies tussen de tussenstukken van de etagère. Hoe ik aan die platen kwam? Eh, laten we zeggen dat mijn vaders platencollectie iets kleiner is geworden… haha!

Om 17:30 begon het diner. Voor de gasten was er keuze uit drie warme gerechten en er waren salades. Ik vind eten belangrijk, dus dat moest ook goed geregeld zijn. Ik had me er van tevoren helemaal op verheugd en dacht: ooehh ik ga zo lekker genieten! Maar ik kon geen hap door mijn keel krijgen, haha!

Rocken in je trouwjurk

Zarina: Omdat we allebei gek zijn op muziek, hebben we zelf alle muziek geregeld voor op onze trouwdag. Op de trouwkaart hadden we onze gasten al opgeroepen om een liedje op te geven in de bevestiging en dat indien mogelijk digitaal mee te sturen.

Alle suggesties hebben we verwerkt in de playlist op onze iPod. We zijn gewoon een dagje de studio ingedoken hier in huis om ervoor te zorgen dat we alle nummers op hetzelfde volume hadden. Zo hadden we een enorme playlist, ideaal!

Twee dagen voor de bruiloft hebben we onze openingsdans geoefend. We wilden iets dat grappig en anders was. Eerst klonk er een cheesy liedje van Mariah Carey. Je zag alle gasten kijken van: ‘huh? Dat past toch niet bij Robin & Zarina?’, maar na een halve minuut ging het over in een nummer van Kraftwerk, waarop we een stukje robotdans deden. Daarna klonk ‘White Wedding’ van Billy Idol door de speakers.

Onder de tafel hadden we attributen verstopt, dus ik trok een kort leren jasje aan over mijn trouwjurk en met zonnebrillen op stonden we te rocken met opblaasgitaren in onze handen.

Daarna heb ik tot middernacht op de dansvloer gestaan. Ik zei al van tevoren: ik ben niet beschikbaar, ik sta te dansen! Ik heb genoten en gefeest. Ja joh, het was alle muziek die ik zelf leuk vind, dus wat wil je nog meer?

Met de locatie hadden we afgesproken dat we tot middernacht mochten blijven; daarna was er nog een half uur uitloop om de zaal te verlaten. Wat iets minder glamorous was, was dat we alles meteen moesten opruimen omdat er maandag alweer tentamens zouden plaatsvinden in de universiteit. Maar met hulp van de familie hadden we dat zo opgeruimd.

Net kerstochtend

Zarina: Ondanks mijn nuchtere instelling zei ik na afloop van het feest tegen Robin: ik voel me zo warm vanbinnen en zo gelukkig! Jaa, dat was heel fijn.

Als gastenboek hadden we oude vinylplaten bij de deur gelegd, met een paar stiften erbij. Die gaan we nog inlijsten. Er stond ook een doosje met ansichtkaarten met prints van filmposters en filmsterren. Van een kartonnen doos heb ik een rode Engelse brievenbus gemaakt, waar gasten de kaarten in konden doen.

Toen we midden in de nacht thuiskwamen, heb ik al die kaarten en cadeaus uitgestald op tafel en zijn we gaan slapen – we waren helemaal afgemat. De volgende ochtend hebben we in onze pyjama’s alles zitten lezen en uitpakken. We waren net twee kleine kindjes op kerstochtend!

Overdag een prinsessenjurk; ’s avonds Rock ‘n Roll

Zarina: Een vriendin van me is vorig jaar getrouwd en zij had haar trouwjurk bij Assepoester gekocht. Ze wilde eigenlijk geen trouwjurk, maar haar moeder stond erop dat ze er in ieder geval één zou passen. Dus zij naar Assepoester. Nou, ze kwam verliefd terug, ze was helemaal om! Zij vond Assepoester een geweldige winkel en vanwege de makkelijke naam, was dat een beetje bij me blijven hangen.

Ook mijn andere vriendinnen zeiden: ‘daar moet jij heen Zarina, dat is hoe jij bent, een beetje rock ’n roll’.

Begin maart was ik een paar dagen in Nederland en heb ik mijn moeder en beste vriendin opgetrommeld voor een ritje naar Assepoester. We zijn meteen geslaagd! Ik wilde van tevoren het liefst een rode trouwjurk, of misschien een zwarte, maar ik had ook al gehoord dat je je niet teveel een idee in je hoofd moet halen, omdat het in de praktijk toch altijd wat anders wordt dan je dacht.

Ik wilde in ieder geval geen wit en geen strapless. En wat werd het? Een witte, strapless trouwjurk! Haha! Maar het is een echte Zarina-jurk: asymmetrisch en met een rok met heel veel tule. De onderrok kan er ook onderuit waardoor de jurk aan de voorkant kort is en lang aan de achterkant. Zo had ik overdag een prinsessenjurk aan en ’s avonds een rock ’n roll trouwjurk!

London is the place for me

Zarina: Het leukste moment van de dag vond ik het begin van de ceremonie, toen ik aan kwam lopen met mijn vader en broer. Iedereen zag er zo gelukkig uit en iedereen lachte, dat staat me nog zo goed bij. Het was een heel mooi moment.

Eind mei is Robin’s moeder onverwacht overleden. Sommige mensen vroegen ons daarom of de bruiloft nog wel doorging. Maar er is nooit sprake van geweest dat we die zouden annuleren. Het gemis van zijn moeder maakte het heel verdrietig, maar het was ook juist heel mooi en fijn dat we met iedereen die ons steun had gegeven erbij de liefde zo konden vieren. Dat gaf een heel goed gevoel.

We hebben er een hele blije dag van gemaakt. En we vinden het nog steeds bijzonder dat er zo veel mensen kwamen en moeite hebben gedaan om naar Londen te reizen. Ik denk dat er wel 60 mensen uit Nederland waren gekomen. Het was echt een Dutch Invasion!

Londen is gelukkig ook goed te bereizen. Sommige gasten kwamen met het vliegtuig, anderen weer met de trein of de auto. Het was ook vakantietijd, dus sommige gasten hebben er meteen een vakantie van gemaakt of een citytrip. Het is niet eens een uurtje vliegen, dus je bent er zo.

Mijn tip voor andere Lucky Girls is: hou ’t dicht bij jezelf. Ik zag zó veel ideeën op websites en in magazines, dat ik helemaal de kriebels kreeg van: o jee moet ik ook bloemen en tafeldecoraties? Ik moest echt even een stapje naar achteren nemen en denken: nee, dat heb ik allemaal niet nodig. Doe alleen de dingen die je zelf wilt en niet wat je denkt dat moet.

Dat is best lastig, trouwen is zó’n grote industrie… laat je daar niet teveel in meeslepen. En vooral: heb er lol in. Het hoeft niet stressvol te zijn. Wij hebben onze bruiloft in drie maanden geregeld en het was voor ons helemaal perfect!

Wil je ook zo’n gave trouwjurk? Hier vind je ons. 

Trouwfotograaf: Matt Tyler Photography

Een jurk voor elke trouwerij

Lees meer Lucky Girls verhalen